Hoop, afscheid, enthousiasme, weemoed, nieuwe kracht.

Marijke Werps-van Ruiten// Wasatch Mountains// Utah // 2020

Vrijdag

De routine, en routine is lang geleden, bevalt me wel. Niks geen grote overpeinzingen of wanhopige gevoelens wat ik vandaag toch met mijn dag aan moet. Uit bed, eten, aankleden en het busje in. Geen nadenken hoe mijn behandeling eruit moet zien, niks geen vormgeven van mijn eigen herstelproces. Sinds ik maandag mijn leven in de handen van de therapeuten heb gelegd, heb ik nergens meer over na hoeven denken. En dat is heerlijk. Het volle vertrouwen dat er compleet en op alle vlakken voor mij gezorgd wordt. Een nieuw gevoel, waar ik in Nederland continue bezig was om op creatieve manieren iets om me heen op te bouwen en voorwaarde probeerde te scheppen in hoop op herstel, hoeft dat hier allemaal niet.

Heel langzaam sloop weemoed gisteren via een klein kiertje naar binnen. Hoe kan je na zo’n korte tijd je al zo thuis en op je plaats voelen? Misschien omdat ik voor de aller eerste keer geen seconden hoef na te denken, ik ben gewoon in ontzettend goede handen.

Het rooster voor vandaag is opvallend leeg en het afscheid is al in werking gezet. 

En nu al, grote verbazing, de MRI (fnci) is een wereld van verschil. Niet de uitslag, die ontvang ik later vandaag, maar die bonkende ronkende tunnel is verandert. Of eigenlijk ik, nu al. Terwijl ik daar in dat immense apparaat lig en de oefeningen, sommetjes en puzzels oplos is het alsof er een andere Marijke ligt dan de paar dagen daar voor. De focus is zo veel beter, ik kan me gewoon concentreren op de opdracht in plaats dat mijn hersenen per seconde honderden uitstapjes maken naar willekeurige zaken. Mijn korte termijn geheugen lijkt niet meer continue door mijn vingers te glippen. Ik kan dingen tijdelijk bewaren in mijn brein en weer oproepen. Fragiel, dat wel. En tegelijk eigenlijk, voel ik medelijden, medelijden met mezelf. Ik heb het de afgelopen jaren zo hard geprobeerd, van alles, maar als de verbindingen niet goed zijn dan kun je nog zo hard je best doen. Het lukt gewoon niet. Met een gebroken been kun je ook niet rennen.

                 

Niks geen slapen, niks geen verergering van mijn klachten. Na de scan ben ik zoals ik erin ging. 

De leegte in de agenda geeft ruimte voor verhalen en ervaringen delen, terwijl we frisse lucht inademen en de zon ons omhelst. Een medeNederlander en ik zwieren door de suburbs van Provo, met de reuzen op de achtergrond. Eentje ken ik al, de andere twee vormen en sluis naar de witte wereld die ik de dagen voor mijn komst in Provo heb ontdekt, de rest vormt een belofte. Want met elke stap die ik hier zet, weet ik dat ik op deze plek nooit meer ga zijn, maar komt het ontdekken van de bergen wel weer een stapje dichterbij komt. Hier sluit zometeen een deel van het boek maar begint er weer een nieuw verhaallijntje. 

Marijke Werps-van Ruiten// Wasatch Mountains // Utah // 2020

Onze verhalen tonen overeenkomsten, hoewel ik me nooit echt passend heb gevoeld binnen bepaalde kaders of groepen, voel ik dit sinds mijn letsel wel. Onze pijn, verdriet, beperkingen, onze levens lijken continue elkaars verhaal te vertellen.

De laatste keer de drempel over en stap ik nog een keertje in de mooie wereld die CognitiveFX heet. 

Het is een feest.

De puzzel van maandag, die maak ik 1/3 van de tijd sneller. De oogoefeningen en tracking, mooi binnen de kaders. Mijn evenwicht en vestibulaire systeem, zo veel rustiger. En de scan, tja. De scan.

Over de scan bestaat onenigheid. De functionele MRI wordt in Europa helemaal nog niet toegepast en daardoor ontstaat er ruis. Meet ‘ie eigenlijk wel echt wat ze hier in Amerika zeggen dat ‘ie meet? Want als je iets niet toepast dan weet je dus ook niet hoe je de resultaten moet lezen. En daardoor mist deze behandeling het stempeltje medisch bewezen volgens de Nederlandse kaders en mist het dus ook de zo gewenste vergoeding vanuit de zorgverzekering.

Zelf weet ik het niet. Ik ga op mijn gevoel af, en die bedriegt niet. Het is niet alsof je hier in een rolstoel binnen rijdt en huppelend weer naar buiten rent. Eerder rustig lopend. Want ik voel aan alles dat er veranderingen zijn. Maar het is wankel en eigenlijk meer een belofte waarop je niet meer had durven hopen.

Toch, ondanks de nuchterheid, trilt mijn stem even en brandt er iets achter mijn ogen wanneer ik de resultaten op papier zie.

Als de zon me wederom omhelst en de wind mijn haren streelt, zweef ik. Trots en dat voel ik niet vaak over mezelf. Deze enorme uitdaging waar ik zo hard voor heb moeten knokken, zo lang op heb moeten wachten, door Corona en het gesloten luchtruim zo veel obstakels heeft gekend. Ik heb het gewoon volbracht! Hier, alleen, aan de andere kant van de wereld heb ik een begin gemaakt aan een nieuw leven.

En hoe toepasselijk, vandaag echte post uit Nederland, met zoals altijd; confetti. Ik zei toch dat het een feestdag was.