Conflict

 

Wasatch Mountains// Bells Canyon trail// Utah// 2020//Marijke Werps- van Ruiten

Woorden hebben een lading, of eigenlijk,  plakken we er zelf een bepaalde waarde of gevoel aan vast. En dat gevoel is ook nog eens erg persoonlijk. Zo denk ik bijvoorbeeld bij het woord ‘vuur,’ aan warmte, gezelligheid, sterrenhemel en kampvuurtjes in de tuin. Maar dit woord, kan voor jou wellicht iets heel anders betekenen. Misschien denk je juist aan rook, gevaar en brand.

Bij quarantaine denk ik dus aan zwaar, afzien en niet leuk. Misschien is het daarom ook wel dat ik hier nog niet jubelend rond loop. Daar zijn natuurlijk nog meerdere redenen voor, de reis viel zwaar. Veel dingen vind ik ontzettend ingewikkeld en eigenlijk voel ik me continue beroerd; overprikkeld, hoofdpijn en moe. Dat in ogenschouw nemend, waarschijnlijk loopt er niemand in zo’n situatie jubelend rond. 

Tussen de vele lieve berichtjes stond; niet vergeten te genieten. En dat voelde raar. Quarantaine (ook al is het een papieren) en genieten, rijmen niet in mijn hoofd. Ziek zijn en genieten, leven sowieso altijd op gespannen voet met elkaar.

Ik sprak en las daar de afgelopen jaren meer over. Wanneer je ziek bent, dat genieten soms heel raar kan voelen. Alsof je dan niet voldoet aan het beeld dat anderen, en jezelf, hebben van ziek zijn. Dat het zo moeilijk uit valt te leggen dat je blij kan zijn maar ook zo intens verdrietig, tegelijkertijd. Alsof echt geluk geen plaats heeft in dit alles. Het conflicteert met elkaar.

En zo conflicteren de dingen hier de afgelopen dagen. Ik motiveer en verplicht mezelf dingen te doen, die ik anders leuk vind. Gouden truc en basisregel, voor wanneer je niet lekker in je vel zit. Beweging is ook de sleutel tot herstel.

Ik worstel me in mijn kleding, pak mijn tas en strik mijn veters. De bergen in. Niet over nadenken, gewoon gaan. De uren daar zijn fijn en tikken misschien wel het gevoel van genieten aan. Rollende stenen en glibberige rotsblokken begrijp ik zo veel beter dan het oversteken op straat. Daar ben ik niet ziek.

Wasatch Mountains// Bells Canyon//Utah//2020//Marijke Werps-van Ruiten

En dan valt het misschien weer zo lastig te begrijpen, dat lopen in de bergen zo veel gemakkelijker gaat, alsof het een ander potje energie is, dan de meest basale dingen hier. 

Het plan was, om zelf te gaan koken. Dit vond ik thuis al een beetje een hoofdbreker, want hoewel koken mijn liefde en werk was, is dat voor mij super ingewikkeld. Het vraagt aandacht, overzicht en multitasken. Lastig dus. Het heeft ook lang geduurd voordat ik het aandurfde thuis. En dat was zo weinig succesvol en zo energie slurpend, dat we het maar een beetje hebben opgegeven. Gelukkig kookt mijn lief heel graag. Hier gaat zelfs het pannetje water koken voor mijn thee al mis, ik vergeet elke keer dat hij opstaat, tot ik de teflon laag van de droog gekookte pan begin te ruiken. Verandering van plan, ik ‘kook’ dus nu typisch Amerikaans. Lang leve de magnetron.

Ook andere simpele dingetje zoals avondeten verzinnen (ook al is het een magnetronmaaltijd) boodschappenlijstje maken, water regelen, nieuwe handdoeken fixen, plan voor de volgende dag verzinnen, ik heb er mijn handen vol aan.

Maar ondertussen loop ik dus wel door mijn droom; de eindeloze woeste natuur. Bergen, bossen, van met blote benen in de warme zon tot ploegend door de sneeuw.

In conflict

Of misschien juist ook niet. 

Ik heb het zwaar èn geniet.

x

Wasatch Mountains//Mount Wire trail//Utah/2020/Marijke Werps-van Ruiten