rock bottom

foto:Marijke Werps-van Ruiten/ tijdsloos 2020

Rock Bottom
Letterlijk dus. Op het moment dat alles stroomde, ik mij onoverwinnelijk waande, dat alles waar ik jaren van gedroomd, voor geknokt en van gehoopt had, er was. Toen dus. Raakte ik de grond. En wel heel letterlijk.  

Tijdens mijn vaste donderdagavond survivalruntraining, viel ik dus. Op mijn hoofd, zonder maar zelfs met een pinkje de klap anders te kunnen opvangen, dan met mijn schedel. Ik was een paar seconden weg, maar wist het meteen al. Ik wilde blijven liggen, want mijn hersens moesten goed schuiven. En dat deden ze dus niet.

Ik voelde me suf, en wel op alle vlakken. Ik was sterk genoeg, hoe had ik dat touw nou niet goed kunnen vasthouden? En suf in mijn hoofd. Waar, naar wat ik later leerde, een mooie naam voor is; brainfog. 

Toen dus, het bed. Vervloekt en geliefd, boven in ons huis. Op zolder, waar het stil en donker is. Mijn twee grootste compagnons vanaf dat moment.

Positivisme is een mooi mechanisme. Het zet iets in werking en maakt iets draagbaar, dat eigenlijk niet te dragen is. Ik zette dit mechanisme in werking en ging uit van het beste. De dagen regen zich aaneen, het standaardantwoord, een hersenschudding heeft tijd nodig.

Het verstrijken van de tijd, doet pijn.

Foto: Marijke Werps-van Ruiten// Tijd 2020

 Er bleken dus belangrijke tijdsvakken te zijn, hier hield ik mij aan vast. Nog een paar nachtjes dan is het 3 weken geleden, dan is het vast over. Nog een paar nachtjes, dan is het 6 weken geleden, dan is het vast over. Nog een paar nachtjes en dan is het 3 maanden geleden, en dan is het vast over. Nog een paar nachtjes, en dan is het een jaar geleden, dan zou het toch vast wel beter zijn? Ik haalde ze dus niet.

 Nou ja, ik haalde ze wel. Maar niet op de manier zoals ik ze gehoopt had. Mijn leven zoals hij was, die was ik kwijt. Wat ik er voor terug kreeg was een ondragelijk pijn in mijn hoofd, een beschadigd emotiecentrum, een slecht werkend geheugen en een haperend brein.

En zo begon dus een zoektocht naar het herstarten van mijn brein.


Hersenschudding/ commotio cerebri
Hersenschudding is een 'lichte' vorm van hersenletsel (en hier kan ik je vertellen, mag je héééel hard om lachen. Er is weinig 'lichts' aan. Maar goed, dit is op de medische schaal van hersenletsel). Bij dit hersenletsel worden de hersenen door een val of stoten, letterlijk heen en weer geschud tegen de schedelwand. Hierdoor ontstaan microbloedinkjes (en die zijn met onze apparatuur in niet optische vast te stellen) en axonen worden opgerekt of afgescheurd. Axonen zijn uitlopers van neuronen (zenuwcellen). De meeste mensen functioneren na 3-6 weken weer als normaal, een kleine groep heeft tot 3 maanden nodig voor het herstellen van de impact. Een zeer kleine groep houdt blijvende klachten na 3 maanden, hierna wordt het geen hersenschudding maar post commotioneel syndroom genoemd (PCS). Mensen met PCS herstellen vaak binnen 1 jaar na de impact, een klein deel houd blijvende klachten. En zo geschiedde.....