Het randje

 

Als ik langzaam met mijn ogen knipper en in de donkere kamer kijk, duurt het een paar seconden. Dan in eens is de connectie gemaakt. Het kriebelt inwendig en een golf van energie stroomt door mijn lichaam. Een nieuwe dag, dag 2. Ik mag weer.

 Het liedje vergezelt me wederom, ik moet me inhouden om niet huppelend door de hotelgangen te gaan en een spraakwaterval over anderen uit te storten. Niet dat ik huppelen door de gangen zo’n probleem vind, maar ik heb met mezelf afgesproken om te proberen al mijn energie te kanaliseren en volledig te gebruiken voor alleen mijn eigen ikke. En dat ligt niet helemaal in mijn aard. Afspraak is afspraak. Ik groet de bergen en duik in het busje. Niet dat ik de anderen negeer, maar ik probeer niet te veel te praten. Ook in de kliniek ben ik voor mijn doen ontzettend ongeïnteresseerd in anderen en laat ik de meeste beleefdheid gesprekjes achterwege, en dat is best lastig.

De dag begint, en zo zal hij voorlopig ook wel blijven beginnen, met cardio. Vrij snel na mijn letsel, las ik al over CFX. Toen nog in de volle overtuiging dat ik echt wel beter ging worden en dit niet nodig zou hebben, ook al wist ik diep van binnen beter. 

Bewegen is een belangrijk speerpunt in het hele programma, het zorgt voor betere doorbloeding in je brein. En daar waar betere doorbloeding is, kunnen ook betere connecties gemaakt worden en paden hersteld.

Mijn focus heeft daarom de afgelopen jaren alleen maar gelegen bij zo veel mogelijk bewegen. En dat was een moeilijk, pijnlijk en langzaam proces. Vaak is en was het de enige activiteit op een dag. Belangrijker dan schone was, eten koken, tijd met mijn gezin of andere dagelijkse beslommeringen. Ik ontdekte dat, ook al leverde de inspanning zelf op dat moment meer klachten op, ik daarna een tijdsblok had van een paar uur dat ik me iets beter voelde. En ik kan me alleen maar ontzettend gelukkig prijzen dat na al dat harde werken, ik fysiek nu tot zo veel in staat ben en deze focus heb behouden. 

Little Baldy// Provo // Utah // Marijke Werps-van Ruiten 2020

Nù kan ik dat zo voelen, in een eerder stadium van rouw voelde dat anders. Dan zei  iemand tegen mij;" Ach je kunt in ieder geval nog sporten daar moet je je gelukkig mee prijzen, dat kunnen zo veel anderen niet". En dat klopt, maar als het verlies nog zo vers is en de wond zo diep, dan voelt dat niet als iets om gelukkig mee te kunnen zijn.

Terug naar mijn verhaal. Cardio dus, in groepsverband. We sporten een half uur waarbij er speciale intervallen worden gedaan. Hartslag hoog en daarna doormiddel van ademhalingsoefeningen deze snel laag krijgen. Niet alleen voor de optimale doorbloeding in je brein maar ook om je lichaam te leren uit je vecht-vluchtmodus te komen. Natuurlijk koos ik de loopband met uitzicht op de bergen. 

De ochtend is gevuld met oefeningen waarbij mijn hele systeem wordt aangesproken, vooral veel cognitief prikkels maar ondertussen moet ik bijvoorbeeld een ritme aanslaan of een bal overgooien. Er wordt me op mijn hart gedrukt om hard te werken en verteld dat we gezamenlijk het randje gaan opzoeken. Maar vooral er voor te zorgen dat we niet over dat randje niet heen gaan duiken. Ze zien namelijk dat wij Dutchies, bloedfanatiek zijn en schrijven dat toe aan onze cultuur. Zelf denk ik dat de Nederlanders die hier uiteindelijk in Provo belanden, zo hard hebben moeten vechten om überhaupt hier te komen, deze inderdaad wel bloedfanatiek moeten zijn want anders waren ze hier nooit geweest. Maar mede daarom wordt er continue gemonitord en gevraagd hoe ik me voel. De pijn wordt steeds ingeschaald en de therapie op aangepast. En die pijn is minder dan gisteren maar nog steeds ontzettend groot aanwezig.

Toch voel ik me een bofkont en ben ik volledig gevuld met geluk. De woorden die ik moet onthouden, die lukken gewoon. Een verhaal dat ik aan het begin van een sessie moet lezen, weet ik aan het einde nog. Ook al kluns ik met oefeningen aan, en is veel lastig, ik jubel. Want er lukt zo veel ook wel. De focus op wat kan, en niet op wat je verloren hebt. Tegenwoordig lukt me dat.

Nog een interval, een massage, oogoefeningen, mri en gelukkig ook rust. Met binaurale geluiden worden de hersen tot kalmte gebracht, dit is in een klein donker kamertje op een zachte ligstoel. Je begrijpt dat ik natuurlijk elke dag toeleef naar dit momentje. Ik val als een blok in slaap om daarna weer gewekt te worden en vol goede moed de volgende uitdagingen aan te gaan.

De dag is vol en als een geoliede machine. Nog meer oogoefeningen, balans om mijn vestibulaire systeem beter te laten werken, het activeren van mijn reactievermogen, aanspreken van zowel het korte als lange termijn geheugen. Goed doordacht en met goede begeleiding.

Wel is het raar, in eens zo veel mensen om me heen. Je zou het kunnen wijten aan de 2 weken quarantaine, dat ik niet meer gewent ben aan zo veel levendigheid in mijn nabijheid. Maar eigenlijk is het hele leven sinds mijn letsel als een soort van quarantaine. Zo veel mensen en een vol dagprogramma, heb ik in jaren niet gehad. 

En dat is eigenlijk wel een feestje!

Wel een heel vermoeiende...

(dag 2 bij CFX op 17 november 2020)