Dè Woensdag

 

Deer Creek reservoir // Charleston // Utah // Marijke Werps-van Ruiten // 2020

Onder de Nederlandse CFX-gangers wordt er vaak gemeld dat woensdag de dag is van de doorbraak, veel Cfx-ers merken dan halverwege de dag dat ze een grote sprong vooruit maken. Het is dè woensdag.

Als ik 's ochtends in het busje duik heb ik een gesprek met een Amerikaanse lotgenote, de vorige dagen zag ik haar behoorlijk opgewekt zijn. Nu is ze wat sipjes. Ze zucht; " Deze dag wordt echt verschrikkelijk, ik zie het nu al niet meer zitten." Als ik haar ernaar vraag, deze dag staat bij de Amerikaanse Cfx-ers bekend als de meest verschrikkelijke en rampzalige dag van allemaal. Dèze dag, stort je helemaal in.

Ik moet zo ontzettend hard lachen. Iedereen klampt zich dus vast aan snippertjes informatie en gedeelde ervaringen, en zo kan deze dag voor de Dutchies bekend staan als doorbraak-woensdag en bij de Amerikanen als erger-dan-deze-dag-kan-niet-woensdag.

En ik prijs me dus enorm gelukkig dat ik met mezelf heb afgesproken om geen verwachtingen te hebben van mijn hele avontuur. Twee dagen voor vertrek had ik nog een gesprek met mijn (voormalige) revalidatiearts die ontzettend geïnteresseerd en enthousiast is over deze behandeling. Ze vroeg mij naar mijn doelen. En ik werd wat stil. Tsja....." Maak ze eens wat concreter Marijke", probeerde ze nog. "Wat wil jij zometeen weer kunnen?" En het was magisch leeg daar boven in mijn hoofd.

Later heb ik hier nog vaak aan terug gedacht. Want waarom had ik geen concrete doelen? Nou, nu had ik ze in eens wel, ik schudde schoorvoetend wat uit mijn mouw. "Ik wil naar mijn broer kunnen autorijden in Amsterdam, en dan ook nog zelf weer terug", "Drie uur kletsen met een vriendin", " Dansen met mijn meiden op muziek, en dan wel 3 nummers achter elkaar." Dat soort dingen. Groots. Later voegde ik er nog aan toe; hoe geniaal het zou zijn om gewoon op elk willekeurig moment op de dag onder de douche te kunnen staan en mijn haren te wassen, omdat ik daarna mijn haren gewoon zou kunnen föhnen. (föhnen is de hel qua lawaai). Deze doelen voelen alsof je wenst voor het eeuwige leven, het winnen van een loterij, het beklimmen van de Everst. Als, te groot om me überhaupt te kunnen realiseren, dat dit werkelijkheid zou kunnen worden.

Eigenlijk gaat de vraag die ze mij stelde dus over dromen, over vooruit kijken en de toekomst. Eén van de dingen die als eerste verdwijnen wanneer je langdurig ziek bent. Want als je keer op keer doelen stelt en deze onmogelijk blijken te zijn, dat laat je het op een gegeven moment wel uit je hoofd. Het is alsof je toekomst op meerdere vlakken van je wordt afgepakt. Ooit, tijdens een sessie met mijn psycholoog vroeg ze mij, wat zou je morgen doen als je alles weer kan en helemaal beter bent. Ik kookte van woede na het stellen van die vraag en barste in tranen uit. Het is hetzelfde als iemand vragen die geen benen meer heeft, hoe het zou voelen om weer te kunnen rennen. Dromen zijn voor mensen die niet ziek zijn.

Y-Mountain // Provo // Utah // Marijke Werps-van Ruiten // 2020

Mijn concrete ik-word-beter doelen staan dus ergens netjes opgeschreven in een dossier. Prima. Want ik weet eigenlijk heel goed waarom ik geen in ijzeren gegoten doelen lijstje voor mezelf had gemaakt. Ik leef mijn leven in kleine stukjes. Dag voor dag en uur voor uur. Totaal in het nu zeg maar. Het is tegenstrijdig, want ik plan me ondertussen suf. Een telefoongesprek betekent daarna 3 uur rusten, een afspraak met een vriendin van 1 uur, is 2 dagen bijkomen, 1 aflevering op Netflix is de rest van de dag geen scherm. Kijken bij een sportwedstrijd van mijn dochters is 4 dagen niet meer uit bed/huis komen. Wekkers bij het lezen van een boek of bij een afspraak. Afgewogen. Alles heeft zijn prijs. Maar ook in het Nu. Want niets is zo grillig als mijn brein. Dingen die op sommige dagen lukken zijn op de andere onmogelijk. Eigenlijk neem ik het dus een beetje zoals het komt en maak er op dat moment het beste van. Niet te ver vooruit kijken. Geen grote verwachtingen, geen dromen.

Daarom dus ook geen grote vooruitzichten van wat mij deze week staat te gebeuren, vast zit daarin onbewust een stukje zelfbescherming. Ik weet dat dit de allerbeste behandeling ter wereld is voor mijn letsel, en het de beste plek voor mij Nu is. Daar heb ik het volle vertrouwen in. Aan mijn inzet zal het ook niet liggen, ik ben klaar voor de magie. Of die nu komt of niet.

Klaar voor dè woensdag.

Dag 3 van mijn behandeling bij CognitiveFX op 18 november 2020