Me and my magnificent brain

Foto:Marijke Werps-van Ruiten// My broken brain 2020

Ik en mijn brein, die hadden best een goede verstandhouding. Heel eerlijk, zo vaak dacht ik niet aan mijn brein. En dat is goed, het deed wat het moest doen en ik kon er prima op vertrouwen dat zij haar taak goed vervulde. Tot voor kort.

Er zijn geen superlatieven genoeg om te beschrijven hoe bizar, belachelijk, grotesk, afschuwelijk (je snapt 'm), het is wanneer dat dus niet meer het geval is. Wanneer je brein dus in eens niet meer doet wat 'ie moet doen. Hoe deze vriendelijk verstandhouding in eens verandert in een onbetrouwbare partner die je te pas en te onpas (of eigenlijk bijna helemaal) in de steek laat.

En dat geldt natuurlijk voor verlies in welk vlak dan ook in je leven. Je realiseert je pas hoe enorm de reikwijdte is, en hoe grote rol het in je leven in neemt, wanneer je het bent verloren.

Ik verloor dus een stukje van mijn brein. Niet heel letterlijk, maar figuurlijk dus echt wel. Op een mooie donderdagavond in september, in de schemering, naast een boom en in het zand.

Het markeerde het begin van een reis. Eentje die ik liever niet had willen maken, langs het diepste zwart. Het duurt ook al eventjes, sinds september 2018. En ik zou willen dat ik ergens onderweg dit avontuur al had kunnen beëindigen. Maar het is zoals het is. Soms kun je met al je positiviteit, doorzettingsvermogen en wil, dingen niet veranderen. Dan is het dus zaak om diep adem te halen en te kijken waar de reis je verder brengt.

Reis je mee?

De komende tijd vertel ik je meer over mijn fantastische brein, over de zoektocht, het grote zwart en mijn reis naar Amerika. Hier hoop ik mijn koffers te vullen met nieuwe informatie en een andere richting te geven aan dit avontuur.


Nb. Mijn behandeling in Amerika stond gepland voor april 2020. Deze wordt door de huidige situatie met betrekking tot covid-19 voor onbepaalde tijd uitgesteld.