We maken dus een sprong in de tijd.

 

Daar ben ik dan. Niet zo maar, want zonder slag of stoot is het niet gegaan. Maar ik ben er. Nou ja, soort van. Want eerst 2 weken in papieren quarantaine en dàn, ja dan gaat het beginnen.

Opgegeven, uitbehandeld, en dat binnen een paar maanden. Leer er maar mee leven. Dat was 2 jaar geleden, en is nu, het devies. Maar hoe leer je leven met een leven, dat geen leven is. Hoe vind je berusting in iets waar je niet in hoort te berusten.

En het blijkt ook anders te kunnen, er is een weg, een uitweg uit het leven dat geen leven is, en slechts een slap aftreksel is van wat het hoort te zijn. Met die uitweg ben ik al lang bezig. Op mijn manier, met vallen en opstaan. Zo vaak vallen. En net zo vaak weer opstaan. Maar nu zo dichtbij. Bij zo veel kennis, hoe het ook echt anders kan. Nog 13 nachtjes en dan begint mijn behandeling. Hier aan de andere kant op de wereldbol dan van mijn thuis.

Het idee is, maar hoe het leven zich ontvouwt weet ik niet, om jullie de komende periode op de hoogte te houden van mijn avonturen hier in Utah. De avonturen en start naar een beter brein.