Moe

 

De overtreffende trap van moe. Eindeloos moe. Eigenlijk zou ik daar wel kunnen stoppen met het beschrijven van deze dag.

Vermoeidheid maakt een groot deel uit van het leven van een hersenletsel patiënt. Wetenschappelijk is er vastgesteld dat vermoeidheid een bekende klacht is bij veel ziektebeelden maar dat na het oplopen van Niet Aangeboren Hersenletsel deze jaren later nog het normaal functioneren frustreert en dat het, anders dan bij andere ziektebeelden, geen of weinig herstel laat zien. 

Voor mij persoonlijk is het heel vreemd om deze week de hele dag wakker en bezig te zijn. De vorige dagen maakte me dat zo ontzettend gelukkig, een dag zoals "vroeger" normaal was. Maar vandaag heb ik het wel echt zwaar. De hoofdpijn is redelijk okay, mijn motivatie is ook prima maar de enige behoefte die ik voel is liggen, slapen, uit. Het openhouden van mijn ogen kost oprecht moeite. En zodra de mogelijkheid zich voordoet, gaan die ook snel dicht. 

Dag 4 de donderdag.

Hoeveel er in mijn hoofd past? Tot vorige week zou ik hebben gezegd, niet zo veel. Nou ja, er past heel veel in mijn hoofd wat ik liever niet zou willen dat past. Heel veel letterlijke pijn, heel veel verdriet, heel veel emoties die sinds mijn ongeluk echt alle kanten op gaan. 

Ik leerde het begrip emotionele incontinentie, denk aan het welbekende incontinentie waarbij je weinig controle hebt over wat daar beneden je lichaam verlaat, bij emotionele incontinentie verlaat daarboven dus van alles je lichaam zonder nauwelijks tot geen controle. Uit het niets heb ik gegild, geschreeuwd en gekrijst zodat mijn keel er dagen later nog pijn van deed. En ik was best goed in een potje huilen maar zo onbedaarlijk ik heb gesnikt sinds mijn schedel de grond raakte is echt onbeschrijfelijk. Deze ik-heb-er-geen-controle over uitbarstingen waren bizar en vooral ook voor mijn liefsten die het hard te verduren hebben gehad, en stiekem vast ook voor mijn (nog steeds!) vriendelijke buren. Dit alles heeft dus ook te maken met dat filter, die door de beschadiging van mijn brein nogal hapert of zit te luieren. Die behalve dus geluid, licht, indrukken ook mijn emoties keihard laat binnen komen en nauwelijks controleerbaar naar buiten stort en tel daarbij op het feit dat het deel in de hersenen waar de emotieregulatie zit, gewoon hartstikke beschadigd was na de val.

Dàt past dus in mijn hoofd, naast natuurlijk ook wel kleine gelukjes en mooie momentjes. Maar behalve die alles ruimte innemende ellendigheid ook nog eens dingen onthouden…dat is als een onmogelijkheid en werkt als een bermuda driehoek; wat erin komt, verdwijnt binnen de kortste keren en is onvindbaar. Mijn geheugen is een drama.

Deze dag (en de voorgaande dagen) blijkt die bermuda driehoek in eens anders te functioneren en weinig bermuda driehoekerig te zijn, de coördinaten werken en wat in mijn brein arriveert is daarna gewoon weer vindbaar.

Want vandaag kreeg ik nog meer woorden en nog meer verhalen om te onthouden. Ik kon alleen maar denken, de ruimte is vol er past echt niet meer bij, het past niet. Vol! Maar ondertussen stampte ik rustig door, herhaalde de woorden, gebruikte onthoud-trucjes et voilà! Aan het einde van de sessie was het er gewoon: Allemaal! Als een druk op een knop, floep, daar zijn we weer!

Zo voelt dat dus, hersenen die opslaan wat je wilt opslaan en dat ook nog eens kunnen reproduceren. Dit is dus onbeschrijfelijk, wat een gevoel. Iets waar je nooit bij stil staat wanneer je hersenen je niet ooit in de steek hebben gelaten en mij nu zo ongeveer doen zweven van geluk.

Dat vreugde dansje, dat doe ik later. Want vandaag ben ik dus moe. Ik sleep me naar de verschillende therapieën maar elke seconde die ik kan benutten om mijn ogen even dicht te doen, die grijp ik dus. Als ik rond het middaguur mijn 2e cardio van die dag moet doen, voel ik de tranen achter mijn ogen branden. Het uitzicht op de bergen, de fijne loopband, aardige Toshi, het maakt niets goed, ik wil niet meer bewegen, niet eens een pink. Maar doe het natuurlijk uiteindelijk toch. Een massage na afloop en daarna de brainwaves in het verschiet halen me over de streep. De ademhalingsoefeningen die ik eigenlijk eerst hoor te doen in de brainwaves kamer, klik ik meteen uit. 40 minuten slapen, daar ga ik voor. En binnen een minuut is het lichtje uit.

Zachtjes word ik weer wakker gemaakt en zijn het de laatste paar sessies van de dag aftikken. En dat aftikken voelt ook wat raar, sommige therapieën sluit ik echt af. En dat maakt me nu al een klein beetje weemoedig en geeft golfjes van lichte paniek. De stapel speelkaarten blijft niet meer bij CognitiveFX liggen om morgen weer mee te oefen maar gaat mee, mee naar huis.