Wachten was geen optie.

 

In april zou ik eigenlijk starten met mijn behandeling hier in de VS. Net als bij iedereen stond toen het leven dankzij Corona op de kop. Blij dat ik nu toch met een speciale uitzondering van de ambassade, hier naar toe heb kunnen vliegen om alsnog te starten.

Afwachten was in april niet echt een optie. Ik ben opzoek gegaan naar aanwezige kennis in Nederland en ervaringen van anderen die al wel bij CFX zijn geweest. Zo ben ik toen begonnen met de nabehandeling. (Want na mijn tijd hier in Utah, moet er thuis ook nog heel wat gebeuren.) Het was een beetje schieten met hagel en hopen dat het ergens iets doet (mooi verwoordt Sjoukje!). Met mijn kiezen op elkaar en hard doorduwen, moest ik toch uiteindelijk toegeven dat de aanbevolen trainingsmomenten, te zwaar waren. Logisch, want dit doe je nà je behandeling . 

Ik schaalde de trainingen van 5x per week naar 1 per week af. Verder sportte ik zo veel mogelijk, want beweging is zo belangrijk voor het herstel.

En toch maakte ik in die maanden kleine stapjes, vandaar mijn volle vertrouwen in wat mij te wachten staat. 

De grootste stap van de afgelopen jaren, maakte ik tijdens een dramatisch moment in mijn leven. Ik ben mijn papa eeuwig dankbaar voor het grote cadeau dat hij me op het laatste moment in zijn leven gegeven heeft. Logisch en helder denken lukt nu zo veel beter.  De tijd tot aan mijn vertrek was zo bijzonder, ik kon zo veel beter tegen prikkels van de mensen om me heen. Om na al die jaren gewoon bij mijn familie te kunnen zijn, was zo waardevol.

Hier dus een kleine weergave wat de training inhoud en hoe ik mijn hersens prikkel tot herstel.

Bedankt lieve mensen, die mij de afgelopen tijd op wat voor manier ook gesteund hebben. Mijn dochters zullen waarschijnlijk wel zeggen; mama wat een dramatisch bericht, je gaat niet dood ofzo. Klopt! Maar ik ben gewoon zo ontzettend dankbaar voor alles.