Rust Roest/ De eerste maanden

Zoals ik je vertelde, hoe naief ook, bleef ik hoop houden dat het op een dag beter zou zijn. En wachtte ik af op dat magische moment. Er zijn dus legio hersenschudding mensen, die op een dag wakker worden waarbij, vink, de hersenen het gewoon weer doen zoals voorheen.

Zoals dat gaat, bij ziek zijn, schuif je halfhartig de dingen wat voor je uit. Afspraken zei ik niet echt af, maar verschoof ze. Want over een paar dagen of een week, dan zou ik weer alive and kicking zijn. Ik zei ook tegen iedereen die het maar horen wilde, het valt wel mee. Ik maakte nog plannen, schreef me in voor survival  en trailruns en verwachtte er het beste van. 

Maar ondertussen viel het dus niet mee, en ook dus echt niet. Terwijl ik praktisch niks deed, werden sommigen klachten na een paar weken alleen maar erger. In paniek belde ik weer mijn huisarts op, de pijn werd alleen nog maar meer ondragelijk in mijn hoofd, de functies in mijn brein minder. Zijn visie, de klachten nemen eerst toe en daarna verdwijnen ze, het is een normaal proces. En wachtte ik dus rustig af.

Nou ja rustig. Niet helemaal. Ik mediteerde en rolde mijn yogamat uit. Liggen op de mat en rustige Yin Yoga, was te doen. Bij staande houdingen viel ik om, ook mijn evenwicht was aangetast. De wereld draaide voor mijn ogen. Ik zag wazig en met vlekken. Hoewel het donker en liggend de beste plek voor mij was, kon ik mij die luxe niet continue verantwoorden.

Jaren geleden raakt ik ook al eens de spreekwoordelijke grond. Maar toen hield dus mijn fysieke lichaam er mee op. We verhuisden van een dorpje naar de stad omdat ik fysiek tot weinig in staat was, en het leven in de stad nou eenmaal praktischer is en ook de prognose er was dat mijn lichaam nooit normaal belastbaar zou zijn. Na revalidatietrajecten en jaren elke dag trainen, bewees ik het tegendeel. Om dit in stand te houden, moet ik dus bewegen. Dat wat ik ooit niet kon, is nu voor mij net zo vitaal onderdeel van het leven als eten, drinken en ademhalen. Ik moest dus af en toe dat bed wel uit.

Yoga en lunges in de gang, de muren als steun tegen het omvallen, met mijn ogen dicht binnen fietsen op de tacx, ook hier een muur binnen handbereik, en buikspieroefening op de grond. 

Ik slofde met mijn zonnebril op naar het schoolplein, dook voor de rest van de dag in bed, en slofde s middags weer richting het schoolplein. Niet dat het schoolplein nou strikt noodzakelijk was, mijn kinderen zijn al best groot, maar de beweging was dus wel strikt noodzakelijk. Het was kiezen tussen iets waar niet tussen te kiezen valt. 

Door de korte wandelingen ging het echt niet beter met mijn hoofd, maar kon ik de pijn in de rest van mijn lichaam dus wel iets verminderen. Later leerde ik dus, dat dit bewegen misschien wel juist het beste is geweest wat ik had kunnen doen.