In de lucht

 Als een freak, weggelopen bij een halloweenfeestje, zou voelde ik mij. Niet een onbekend gevoel, de afgelopen jaren tikte ik dat gevoel wel vaker aan. Want het is wel echt pijnlijk om ergens overheen te stappen en hardop toe te geven dat je hulp nodig hebt. En hulpmiddelen nodig hebt. Zo zijn mijn zonnebril en noisecancelling koptelefoon, altijd binnen handbereik. Zo’n koptelefoon is leuk, als je ‘m niet beslist nodig hebt. Als je de keus hebt. Wanneer het een essentieel stuk van je leven word, dan piep je dus wel anders. 

Dat freak-gevoel. Corona, maakt het met een mondmasker, er ook niet veel beter op. De tijd dat het mij echt verdrietig maakte is wel voorbij. In het vliegtuig was het meer een realisatie dat wat voor mij zo normaal geworden is, wellicht niet helemaal doorsnee is.

Covid maakt nog meer dingen lastig. Op het vliegveld is er naast de voor mij al ingewikkelde zaken, nog meer om rekening mee te houden. En gaan dingen anders dan voorheen. Twijfel, begrijp ik het allemaal wel goed. Sta ik op de juiste plek. Heb ik echt al mijn spullen nog. Zonet niet ergens iets vergeten. Alle belangrijke dingen checken; ze zijn er nog. Mijn masker, moet ik die al bijna vervangen. Huh, welk nummer riep ze nou. Woorden, ik begrijp ze niet. Kan ik beter hier naar de wc, dan in het vliegtuig. Sta ik niet te dichtbij. Is mijn paspoort echt nog wel geldig. Klopt de datum van de Esta. Drinken, snel achter elkaar. Beter hier eten want er is meer afstand. Moet ik nu al boarden. Praat hij nou tegen mij. Engels, het duurt zo lang voordat mijn hersenen de woorden begrijpen. Niet hoesten bij de douane. De koffer moet op de overstap verplaatst. Is mijn telefoon nog wel vol. Opletten, focus, bij de les blijven. 

 Irreële gedachten. Zo ontzettend veel. Omdat ik de situatie niet overzie, het veel te ingewikkeld is voor mijn mooie hersenen. Ik geef op.

 Nog meer hulp. Want ook al dacht ik zo veel sterker te zijn, dit kan ik dus niet. De eerste meters in een rolstoel voelen raar. Ik word Amerika ingerold, en dat was niet mijn plan. Daarna de opluchting dat iemand alles uit mijn handen neemt. Koffers worden geregeld en van a naar b gebracht. Ik rol ruimtes in en uit. Er worden stempels gezet. Ga in een metro, kom weer bij de douane en beland bij mijn gate. Het laatste stukje. En dan, eindelijk, tovert Salt Lake zich te voorschijn. Het is gelukt.

Nu gaat het beter. Ik regel mijn eigen koffer, mijn eigen vervoer. En zo sta ik na ruim 20 uur naast een bed, in een hotel in Salt Lake City. Meer dan 26 uur wakker, want slapen in de lucht lukte niet. Want er was stress. En deze stress is juist heel waardevol. Al mijn systemen stonden in opperste paraatheid. De hyperfocus aan. Want zonder die hyperfocus, had ik deze reis nooit kunnen maken.