Hoop, afscheid, enthousiasme, weemoed, nieuwe kracht.
Marijke Werps-van Ruiten// Wasatch Mountains// Utah // 2020 Vrijdag De routine, en routine is lang geleden, bevalt me wel. Niks geen grote overpeinzingen of wanhopige gevoelens wat ik vandaag toch met mijn dag aan moet. Uit bed, eten, aankleden en het busje in. Geen nadenken hoe mijn behandeling eruit moet zien, niks geen vormgeven van mijn eigen herstelproces. Sinds ik maandag mijn leven in de handen van de therapeuten heb gelegd, heb ik nergens meer over na hoeven denken. En dat is heerlijk. Het volle vertrouwen dat er compleet en op alle vlakken voor mij gezorgd wordt. Een nieuw gevoel, waar ik in Nederland continue bezig was om op creatieve manieren iets om me heen op te bouwen en voorwaarde probeerde te scheppen in hoop op herstel, hoeft dat hier allemaal niet. Heel langzaam sloop weemoed gisteren via een klein kiertje naar binnen. Hoe kan je na zo’n korte tijd je al zo thuis en op je plaats voelen? Misschien omdat ik voor de aller eerste keer geen seconden hoef na te denken, i...
